"JA" <andr@mail.desy.de> napisal w news:3fa7886c$0$270$4d4ebb8e@businessnews.de.uu.net...

(a wuj na to akurat nie odpowiedzial w tym wlasnie watku, juz nie pamietam, dlaczego. Wuj naszkicowal sobie tylko odpowiedź, a potem wykorzystał pierwszy akapit w innym tekście, który pojawił sie w innym wątku, Ten drugi tekst tez wkladam do notatek, moze sie przyda.)

 

> ja widze, jak Pan pisze do Anubiego, po czym widze,

> odpowiedz, nie wiedzialem jeszcze podobnej

> interakcji kogokolwiek z Bogiem;

> temu twierdzenie "istnieje Anubi" jest dla mnie

> odrobine pewniejsze od "istnieje Bog";

>

> to oczywiscie zaden dowod, a przeslanka

> jedynie;

 

I to przeslanka dla ciebie, nie dla mnie :)

 

Teraz uwaga! Bede pisal w pierwszej osobie po to, zeby podkreslic pochodzenie i znaczenie paru popularnych i  waznych dla tej dyskusji pojec i konstrukcji. Prosze  czytaj to w "swojej" osobie - "ja" oznacza tu nie wuja,  lecz ogolnie jakas osobe zastanawiajaca sie nad swiatem.  Fakt jest prosty: odczuwam moje istnienie. Tresc tego odczucia ("ja ISTNIEJE") staje sie w naturalny sposob definicją pojecia "istnienie". I chociaz NIE odczuwam istnienia zadnego drugiego czlowieka (nie mowiac juz o istnieniu klawiatury, atomu czy dinozaura) w sposob choc minimalnie zblizony do mojego wlasnego istnienia, to jednak przenosze sens istnienia z "ja istnieje" na "on istnieje" i "to istnieje". Czynie to najpierw z dzieciecej naiwnosci, ktora uduchawia wszystkie moje doznania, od grzechotki poprzez misia do mamusi. Potem czynie to z przyzwyczajenia - lub ze swiadomej wygody.

 

Fakt jednak pozostaje faktem. Niezaleznie od zapiskow slownikowych i bezkrytycznych odruchow, moje istnienie nie jest przeze mnie postrzegane w sposob chociazby w najmniejszym stopniu zblizony do sposobu, w jaki moge postrzegac istnienie grzechotki, misia czy mamusi.

 

Teraz dla wygody uzyje trzeciej osoby liczby mnogiej :) Dla niektorych zauwazanie faktu o roznym postrzeganiu istnienia to objaw szalenstwa. A dla innych ignorowanie tego faktu to objaw naiwnosci. Niestety, zamykanie oczu na fakty, chocby byly to fakty niespodziewane, raczej nie czyni czlowieka madrzejszym. I dlatego to racje maja ci, ktorzy mowia o naiwnosci, a nie ci, ktorzy mowia o szalenstwie...

 

I znow wracam do pierwszej osoby. Tym razem mam jednak na mysli siebie samego - wuja Jarka zboja.

 

Dlaczego istnienie Boga jest dla mnie pewniejsze niz istnienie Anubiego? Ano z prostego powodu. Istnienie Boga odczuwam jako cos, czego zaprzeczenie pociagaloby za soba zaprzeczenie mojego wlasnego istnienia. Innymi slowy, gdybym nie wierzyl w istnienie Boga, wtedy nie mialbym najmniejszego powodu, zeby wierzyc w realnosc mojego wlasnego istnienia. Me odczucie istnienia Boga przychodzi w zupelnie innej formie, niz odczucie mnie samego, ale tez i w innej formie, niz moje odczucie istnienia grzechotki albo istnienia Anubiego. Bog jest przeze mnie postrzegany jako - powiedzmy - zyzna gleba, zyciodajne slonce i cieply wiatr. Ja jestem postrzegany przez siebie jako slepe drzewo rosnace na tej glebie.

 

Anubi jest dla mnie drzewem, ktorego nie moge w zaden sposob dostrzec, ale ktorego istnienia domyslam sie bo wiem, jaka zyzna jest ta gleba, na ktorej sam rosne. A grzechotka? To dla mnie gra cieni, ktore na moje liscie byc moze rzucaja inne drzewa (a moze inne moje liscie). To zawirowania wiatru, ktory otarl sie byl byc moze o drzewo Anubiego i teraz porusza moimi liscmi.

 

Mam wszelkie powody, zeby glebe traktowac powazniej, niz moje drzewo.

 

 

--------------------------------

"JA" <andr@mail.desy.de> napisal wujowi w

news:3fa7bbde$0$273$4d4ebb8e@businessnews.de.uu.net...

> a co dla Pana znaczy 'istnieje' ?

To samo, co znaczy "ja, wuj Jarek zboj, istnieje".

Teraz uwaga! Bede pisal w pierwszej osobie po to, zeby

podkreslic pochodzenie i znaczenie paru popularnych i

waznych dla tej dyskusji pojec i konstrukcji. Prosze

czytaj to w "swojej" osobie - "ja" oznacza tu nie wuja,

lecz ogolnie jakas osobe zastanawiajaca sie nad swiatem.

Fakt jest prosty: odczuwam moje istnienie. Tresc tego

odczucia ("ja ISTNIEJE") staje sie w naturalny sposob

definicją pojecia "istnienie". I chociaz NIE odczuwam

istnienia zadnego drugiego czlowieka (nie mowiac juz

o istnieniu klawiatury, atomu czy dinozaura) w sposob

choc minimalnie zblizony do mojego wlasnego istnienia,

to jednak przenosze sens istnienia z "ja istnieje" na

"on istnieje" i "to istnieje". Czynie to najpierw z

dzieciecej naiwnosci, ktora uduchawia wszystkie moje

doznania, od grzechotki poprzez misia do mamusi. Potem

czynie to z przyzwyczajenia - lub ze swiadomej wygody.

Fakt jednak pozostaje faktem. Niezaleznie od zapiskow

slownikowych i bezkrytycznych odruchow, moje istnienie

nie jest przeze mnie postrzegane w sposob chociazby w

najmniejszym stopniu zblizony do sposobu, w jaki moge

postrzegac istnienie grzechotki, misia czy mamusi.

Prawda?

Czy istniejacy w tym sensie Bog jest bytem bardziej

wymyslonym, niz wymyslony jest istniejacy w tym sensie

drugi czlowiek?

A jak trzeba zdefiniowac istnienie, zeby nazwac Boga

bytem wymyslonym? I co sie stanie, jezeli te definicje

zastosowac konsekwentnie do istnienia Anubiego? Oraz

skad wiadomo, ze decyzje podjete na podstawie dowodu

lub przeslanek istnienia/nieistniena uzyskanych na

podstawie takiej definicji sa bardziej prawidlowe, niz

decyzje podjete na podstawie calkiem INNEJ definicji?

Tej, ktora wynika z poczucia WLASNEGO istnienia i ktora

pozwala na uznanie istnienia Boga z conajmniej taka sama

pewnoscia, jak pozwala mi uznac istnienia Anubiego? I

ktora pozwala mi przy tym TAK SAMO egzystowac w swiecie

doznan zmyslowych a LEPIEJ w swiecie wlasnej psychiki?

Zdrowko -- wuj zmyslowy zboj